Page content

Eindexamenjaar van de Fotoacademie

Het eindexamenjaar van de Fotoacademie is erg tof en interessant. Maar vooral ook heel, heel, heel erg druk. Dit is het jaar waar je je vooral focust op een groot eindproject, en daarnaast enkele kleinere, verplichte opdrachten (zoals de opdracht Bestuurders) hebt, zoals enkele foto-opdrachten en een werkveldonderzoek. Wat vooral heel anders is ten opzichte van voorgaande jaren, is dat er in het eindexamenjaar enorm veel andere aspecten bij komen kijken. Waar je in de eerste vier jaar – ik heb de langste studievariant gevolgd – ‘gewoon’ foto’s moest maken en moest laten zien bij beoordelingen, heb je in het laatste jaar onder andere te maken met de onderstaande dingen:

1. Het maken van een boek, of een portfolio(map)
2. Het laten printen van een selectie beelden voor de eindexamenexpositie
3. Het voorbereiden & organiseren van de eindexamenexpositie
4. De inrichting / ontwerp van je eigen plek op de eindexamenexpositie
5. Stress management 😉
6. En natuurlijk niet te vergeten het maken van de foto’s voor je eigen eindproject!
7. De presentatie van je boek / portfolio + expositie + pitch = het eindexamen
8. Crowdfunding – om de vormgeving en de druk van het boek mogelijk te maken.

Deze zaken zijn allemaal ballen die je moet hooghouden. En geloof me, dat gaat wel eens goed mis – maar daarover later meer 😛 Van bovenstaande onderwerpen zal ik mijn eigen ervaringen delen in een serie blogs over het eindexamenjaar van de Fotoacademie. En natuurlijk leuk om te vertellen dat iedereen van onze lichting studenten met de naam LUX is geslaagd!

Eindexamenjaar van de FotoacademieFoto: Leander Varekamp

Fotoacademie Eindexamenjaar – De kunst van het weglaten

Momenteel zit ik in het eindexamenjaar van de Fotoacademie. Een uitdagend, en tegelijkertijd supergaaf jaar, waar we ook weer de nodige stappen moeten maken om onszelf te verbeteren en ontwikkelen als fotograaf – en om het vereiste niveau te halen van het eindexamen. Wij, klas E102, krijgen les van documentair fotograaf Mike Harris.

De kunst van het weglaten

Na een moeizame start kreeg ik op een vrijdagavond een briljante ingeving. Ik was wat Brazilian Jiu Jitsu videos op Youtube aan het bekijken, en toen viel er een enorm kwartje: ik had het onderwerp van mijn eindexamenproject gevonden! Superlogisch eigenlijk, omdat naast fotografie, BJJ mijn grootste passie is. Wat is er leuker dan beide passies te combineren?

Die avond kon ik niet slapen en heb tot 3 uur ’s nachts ideeën opgeschreven. Ik kon simpelweg niet stoppen en wilde meerdere facetten van de sport fotograferen en daar een heel groot project van maken. Uiteindelijk zou dit dan samenkomen in een mooi fotoboek, vormgegeven door Suze Swarte. Ik wilde onder andere het volgende in het boek hebben: studioportretten van mensen die BJJ doen, stillevens van banden, foto’s van gyms en dojo’s (snap je Snapshot DOJO nu? ;)), thuisportretten van de pioniers van het BJJ in Nederland, toernooien, en ook een documentair portret van Rose. Rose is een superfanatieke BJJ-er, die nationaal en  hoge ogen gooit op internationale toernooien.

De kunst van het weglaten

Deze verschillende facetten vereisen eigenlijk ook verschillende vormen van fotografie. Al snel kwam ik erachter dat de ene soort me beter past, dan de andere. Dit was gelijk weer een belangrijk inzicht: doe waar je goed in bent, en ook wat past bij je persoonlijkheid. Recent heb ik dus gekozen om me vooral te focussen op de studioportretten, waar ik het licht kan controleren met studioflitsers – hierover later meer! Is nu nog vooral geheim 😉

Maar waar deze blog eigenlijk over gaat is een verhaal vertellen door juist iets niet laten zien. In dit geval ging mijn mini projectje over Rose – met als titel “6/7” en was ik in vooral bezig met het fotograferen van haar in haar dagelijkse leven en tijdens training. Dit is een letterlijke aanpak, en dat kan heel goed werken, mits je maar weet wat je doet en met een eigen unieke benadering komt.

De kunst van het weglaten

Bij het editen tijdens een les, selecteerde docent Mike enkele stills die ik bij haar thuis had gemaakt. In geen enkele van deze foto’s is Rose te zien, maar toch gaat het over haar. Je zou het kunnen zien als de kunst van het weglaten. Sterker nog, vlak voor onze (tussen)beoordeling vandaag door Minco den Heyer, Mike Roelofs en Morad Bouchakour, had ik bij bovenstaande vier foto’s nog een close up foto van Rose die een gouden medaille vasthoudt, waarop “Jiu Jitsu” staat. Mike adviseerde om die foto weg te halen, omdat dat te ‘uitleggerig‘ was. Een heel goed advies, want nu vind ik deze serie veel interessanter en spannender, dankzij de kunst van het weglaten. Wat vinden jullie? Laat een comment achter!

De kunst van het weglaten

Fotoacademie Opdracht Het Interieur Is De Mens

Bij de Fotoacademie opdracht “Het interieur is de mens” staat er in de omschrijving niet heel veel meer dan dit. Het is dus de bedoeling – tenminste, zo heb ik het geinterpreteerd – om portretten te maken van mensen wiens interieur iets over hen zegt. Je kunt uiteraard heel diepzinnig en uitgebreid hier op in gaan, maar eigenlijk heb ik gewoon gezocht naar mensen met een sprekend of bijzonder interieur.

Alhoewel…is je leefomgeving niet een afspiegeling van je karakter? Volgens mij wel! Een opgeruimd huis…is een opgeruimde geest. Het boek van Marie Kondo, “The life changing magic of tidying” is een erg interessant boek dat hierover gaat. Je kunt hier uren over filosoferen, maar ik heb het eigenlijk puur visueel aangepakt – waarbij de kleding van de bewoner en het interieur ‘matchen qua stijl’.

Fotoacademie opdracht Het Interieur Is De Mens

Als eerste was ik bij Barbara, een medestudent van de Fotoacademie. Barbara heeft een uitgesproken en unieke kledingstijl, die zeker past bij haar interieur. Ik ben geen expert, dus ik weet niet zo goed hoe ik haar interieur moet omschrijven met vaktermen, maar ik denk vintage, warm en …?

Fotoacademie opdracht Het Interieur Is De Mens

Ook heb ik een foto gemaakt bij Martijn thuis, een goede vriend van me. Zijn interieur is minimalistisch en strak, en erg mooi!

Portretfotografie – "A Few Good Men"

Portretfotografie vind ik zelf een van de mooiste vormen van fotografie. Je kunt namelijk samen met het model een hele bijzondere foto maken, die een bepaald gevoel bij de kijker opwekt.

Maar wanneer is zo’n foto nou gelukt, of juist niet? Dat is moeilijk als je zelf de fotograaf bent, want je bent zelf altijd toch een beetje bevooroordeeld wat betreft je eigen foto’s.

Pas als je je foto’s laat zien aan mensen, bij voorkeur andere fotografen met meer ervaring, kun je je foto’s een beetje ‘testen’ en vragen om feedback. Gelukkig heb ik op de Fotoacademie genoeg mensen, zoals docenten, mentoren en medestudenten die graag meekijken.

Het idee van deze portrettenserie, genaamd “A Few Good Men”, is ontstaan toen ik op Facebook deze illustratie voorbij zag komen.

In het plaatje zie je dat ‘de maatschappij’ beschermd wordt door soldaten, die met gevaar voor eigen leven vechten voor die vrijheid. Dit deed me beseffen dat er mannen en vrouwen dit ook echt doen, achter de schermen – waar wij vaak niks van af weten, terwijl elke dag mannen en vrouwen zorgdragen voor onze veiligheid en vrijheid. Politie agenten en militairen om precies te zijn, die letterlijk te maken hebben met verbaal en fysiek geweld op straat, of zelfs in oorlogsgebieden werken.

Als een eerbetoon aan deze mensen, ben ik begonnen met een project / portrettenserie “A Few Good Men”. Via Facebook heb ik een oproep geplaatst, en via via heb ik mensen leren kennen die hieraan wilde meewerken. Overigens ben ik nog steeds op zoek, dus als je iemand kent of weet, let me know en stuur een e-mail naar kevin@snapshotdojo.nl.

Thanks!

“People sleep peacefully in their beds at night only because rough men stand ready to do violence on their behalf”
– George Orwell
 

Fotoacademie Opdracht – Zelfportret Zonder Fotograaf

Zelfportret Zonder Fotograaf” is weer zo’n Fotoacademie opdracht waar de titel volledig de lading dekt. Maak een portret van jezelf, maar zónder dat je zelf (herkenbaar) in beeld bent.

Je moet dus een eigenschap van jezelf, van je persoonlijkheid en karakter, fotograferen. Dat is sowieso al een uitdaging, maar hoe doe je dat als je er zelf niet in mag voorkomen? Eigenlijk heb ik mijn eerste zelfportret zonder fotograaf, “per ongeluk” gemaakt, in het kader van de workshop “Autonoom” van Fiona Whelan – ook op de Fotoacademie.

Voor deze fotoserie was mijn thema “chocolade verslaving”. Ik heb een reep chocola bij de HEMA gekocht, en geprobeerd zo netjes mogelijk af te breken. En eigenlijk uit het niets (voor zover dat kan) kreeg ik het idee om dit stukje chocola op een wit plastic wegwerpbord met bijbehorend bestek te fotograferen, alsof het een maaltijd is. En dat is het voor mij ook soms, een klasgenoot zei namelijk laatst tegen me: “Kev, je eet chocola alsof het een boterham is” 😛

Tegelijkertijd zegt de manier waarop je fotografeert heel veel over jezelf. De strakke en rechte compositie van het bord, de witte ondergrond en dergelijke, zijn tekenend voor mijn geordendheid, en mijn behoefte aan controle. 😛

KK_FOAC_DT402_Zelfportret_Zonder_Fotograaf_Ritual
De foto hierboven is mijn ingeleverde opdracht. Ik wilde graag iets eenvoudigs en minimalistisch maken, zonder al te veel poespas. Less is more. Aangezien ik zo’n twee keer per week mijn hoofd scheer en mijn baard trim…leek het me wel wat om mijn pas getrimde baardhaartjes te fotograferen. Het is immers een ritueel geworden de afgelopen jaren, en zegt in die zin iets over mezelf.

Ik heb het opgevangen op een groot wit vel papier, en met m’n iPhone recht van boven een foto gemaakt. Daarna nog bewerkt in de app Snapseed (de vorige versie nog zie ik), en klaar is kees! Fotografie kan heel simpel zijn…het gaat juist om de alledaagse dingen op een bijzondere manier te fotograferen, of vanaf een ‘gekke’ invalshoek.

Maak Je Eerste Mini Expositie!

Voor een workshop op de Fotoacademie, van Jan Theun van Rees, was de eerste opdracht om een selectie van je foto’s te plaatsen in een ruimte – als expositie. Maarrrr…de grap was, dat je inie mini versies van je foto’s moest printen, en op bepaalde plaatsen moest ‘hangen’ / ‘plakken’ zodat het lijkt alsof ze in een grote ruimte zijn geplaatst. Denk bijvoorbeeld aan de hoek van een kamer, de vensterbank, of zelfs de binnenkant van een kast.

Dit kan je heel makkelijk met je smartphone fotograferen, door de groothoeklens, waardoor de ruimtelijkheid goed in beeld gebracht kan worden. Daarnaast kan je goed van dichtbij fotograferen, waardoor de mini fotootjes op schaal juist groot lijken. Zelf heb ik een macro lens gebruikt – een Nikon 60 mm F2.8, waardoor je heel dichtbij kunt komen, en een hele kleine scherptediepte kunt gebruiken.


En hieronder zie je de ‘echte’ locaties 😉 – Aan een Ikea eettafel.

En een Ikea kledingkast 😛 Print je foto’s in een klein formaat, zeg pasfoto size, en probeer het eens uit!

M(S).

Deze fotoserie over M. is een van de meest persoonlijke die ik tot nu toe heb gemaakt. M. is de zoon van een goede vriendin van mijn moeder, en sinds ongeveer 1,5 jaar weet hij dat hij MS – multiple sclerose – heeft. Het is bij hem ontdekt omdat hij merkte dat hij met veel moeite naar de bus kon rennen. Enkele maanden geleden was hij op bezoek bij mijn ouders, en ik had hem al heel lang niet meer gezien. Wat mij opviel, was zijn optimisme, en zijn kracht, ondanks zijn ziekte. Dit raakte me heel erg, en toen ik naar huis reed besefte ik hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn gezondheid. En dat ik de dingen kan doen die ik wil doen. Voor M. is dat een stuk lastiger, en dit werd me later pijnlijk duidelijk toen ik met hem naar de bioscoop ging, en hij met moeite de trap kon oplopen. Iets wat voor mij zo vanzelfsprekend is…is dat voor hem niet.

Tijdens die autorit naar huis, wist ik vrijwel meteen dat ik hem wilde fotograferen, en hem wilde volgen tijdens de dagelijkse dingen. In het begin was het een beetje aftasten, van beide kanten, want ik wist niet zo heel goed wat ik wilde vertellen over M. De eerste paar keren dat ik bij hem was, maakte ik vooral (geposeerde) portretten, zoals je hier kan zien.

Tussendoor ging ik regelmatig naar mijn school, de Fotoacademie in Amsterdam, om feedback te vragen aan onder andere mentoren Liselotte, Nicole en Monique. Erg waardevol om commentaar en feedback te krijgen van ervaren fotografen, en erg inspirerend ook! Vooral na een gesprek met Liselotte, die het idee gaf om het anders aan te pakken, namelijk documentair, en meer te focussen op bijzondere momenten tussen M, zijn ouders, en zijn zus Dewi. Documentaire fotografie is heel simpel gezegd wanneer je als fotograaf de ‘fly on the wall’ bent. Onopvallend, maar toch dichtbij, om een verhaal te kunnen vertellen. Je zou kunnen zeggen dat de serie uit twee delen bestaat…het portretdeel, en het documentairedeel.

Daarnaast vertelde Liselotte me dat fotografie keihard werken is. En je er eigenlijk al bijna vanuit moet gaan dat je met geen enkel goed beeld thuiskomt. Met andere woorden, probeer te fotograferen zonder verwachtingen, maar heb vooral veel plezier in het proces. Dan volgen de mooie resultaten vanzelf wel. En daarnaast is fotograferen alles ‘er om heen’, de voorbereiding, het praten met mensen, contact maken met ze…het knopje indrukken is zelfs het kleinste deel.

Dat sprak me zelf wel aan, en ik voelde meer vrijheid omdat ik nu rustig kon wachten op momenten, in plaats van ‘te jagen’ naar beelden. Ik vroeg gelijk aan M. of ik langs mocht komen bij zijn ouders, bij wie hij op bezoek ging in het weekend. Dat vonden ze goed, en ik ben een paar keer geweest om te fotograferen. Wat ik graag wilde laten zien met de foto’s, is de sterke band die ze samen hebben. De liefde die het gezin voor elkaar heeft, zijn band met zijn oudere zus – die het syndroom van Down heeft – en zijn kracht / kwetsbaarheid. Ik voelde me erg welkom bij M. thuis, en ook bij zijn ouders, misschien is dat iets Indisch 😉 Ik heb met M. al gesproken over een vervolg

Zie hier de serie op mijn websitehttp://kevinkwee.com/ms

Life is what happens to you while you are busy making other plans – John Lennon

Portretfotografie – The Four of Us

Sinds ik studeer op de Fotoacademie heb ik al langer het idee om mijn ouders en mijn zusje te fotograferen, maar op de een of andere manier heb ik dat steeds uitgesteld. Het is al een paar keer in de wandelgangen voorbij gekomen, en het schijnt dat portretfotografie van je directe familie moeilijker & uitdagender is. Omdat het dan ‘dichtbij’ komt. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar ik vond het best spannend om m’n ouders te vragen om naar de studios op de Fotoacademie te komen, voor een mooi portret.

Het liefst wilde ik tegelijkertijd dat m’n zusje Charlene op dezelfde dag er zou zijn, zodat ik precies dezelfde lichtomstandigheden en dergelijke zou hebben. Zij kon helaas niet, dus besloot ik om de afspraak met m’n ouders gewoon door te laten gaan.

Portretfotografie Kevin Kwee
Bij portretfotografie in de studio is het belangrijk om van te voren goed het flitslicht in te stellen. Dit kun je doen met een pop, om te kijken hoe je lichtopstelling werkt, en wat voor effect het heeft. Maar je kunt dit natuurlijk ook doen met je model, ook zodat hij of zij alvast kan wennen om voor de camera te staan.

Portretfotografie Kevin Kwee
Voor deze serie portretten heb ik het volgende gebruikt:
– een zwarte achtergrondrol
– een Multiblitz fliters met grid – deze zorgt voor een geconcentreerde bundel licht, om op zwarte achtergrond een lichtere plek te creeeren, zodat het donkere haar van m’n ouders loskomt van de achtergrond (bij mij was dat niet nodig :P)
– een Multiblitz flitser met paraplu – dit is het hoofdlicht
– een groot wit reflectiescherm, om het gezicht van de linkerkant enigszins ‘in te vullen’ met licht.

Zie hieronder een foto van de opstelling, inclusief mijn camera op een statief, verbonden met een flitssynchronisatiekabel met de hoofdflitser. Om enige seriematigheid in de foto’s te krijgen, heb ik mijn ouders gevraagd om iets donkerblauws aan te trekken.

Portretfotografie Kevin Kwee
Toen ik op tijdens de les vertelde over deze serie, en dat ik ook nog mijn zusje wilde portretteren, zei m’n docent Peter Day, direct dat ik ook een zelfportret zou moeten maken. Dat heb ik gedaan, met behulp van mijn zusje, die de foto van mij maakte. Ik heb zo goed als mogelijk de lichtopstelling geprobeerd te kopieren, maar als je goed kijkt, zie je (helaas) wel dat het verschilt van elkaar.

Uiteraard heb ik aan mijn zusje ook gevraagd om donkerblauwe kleding te dragen, en zelf heb ik daar uiteraard ook voor gezorgd. Om een foto-serie puur visueel naar elkaar toe te trekken, is kleurgebruik – zoals achtergrond en kleding – een eenvoudig middel om dat voor elkaar te krijgen.
Portretfotografie Kevin Kwee

Fotoacademie Zelfportret 2

Voor de Fotoacademie opdracht Zelfportret 2, is het de bedoeling om voort te bouwen op Zelfportret 1, gecombineerd met een onderzoek naar ‘het zelfportret’ in de fotografie en de schilderkunst. Met de opgedane kennis en ervaring moet je dan een nieuw zelfportret maken, dat uiteraard een verbetering is van de vorige. Ook deze foto moet in zwart wit zijn.

KevinKwee Fotoacademie Zelfportret 2

Aangezien mijn kale kop een karakteristiek kenmerk is van mijn uiterlijk, heb ik een twee wekelijks ritueel van mezelf opgenomen, namelijk het scheren van mijn hoofd 😉 Met een camera op statief gericht op mijn badkamerspiegel heb ik met de zelfontspanner enkele opnamen gemaakt. Daarbij heb ik gekozen voor een compositie waar mijn gezicht voor de helft zichtbaar is.

Verder is de foto grotendeels licht of wit van kleur, waardoor de aandacht vanzelf naar het donkere deel in de foto gaat, namelijk mijn hoofd. Andersom werkt dit ook, in een donkere foto zal de aandacht van de kijker automatisch naar lichte delen in de foto gaan. Je kunt hier dus bewust gebruik van maken tijdens het fotograferen!

Fotoacademie Zelfportret 1

In het eerste jaar van de Fotoacademie, moet je ook een zelfportret maken, niet geheel verrassend met de naam “Zelfportret 1”. Hierbij moet je “fotografisch” proberen te denken, en dat een foto waar je herkenbaar in beeld bent niet voldoende is. Je moet echt iets van jezelf vertellen, naast dat het licht en de compositie goed moeten zijn uiteraard. De foto moet in zwart wit gemaakt worden.

Voor deze foto heb ik volgens mij redelijk lang nagedacht, maar ik kwam maar niet op goede ideeen. Totdat ik tijdens een training Brazilian Jiu Jitsu tijdens een rondje sparren mijn enkel blesseerde door een zogenaamde ‘heel hook’, een enkelklem waarbij m’n enkel een subtiel en zacht geluid maakte alsof je een worteltje hoort knappen

KevinKwee Fotoacademie Zelfportret 1

Anyway, gefrustreerd – omdat ik wist dat dit een lange tijd herstellen zou betekenen – ging ik naar de kleedkamer in de gemeentelijke sporthal De Dreef in Utrecht. Daar koelde ik mijn enkel onder de kraan en zat enorm te balen. Ik bedacht me dat dit voor mij emotionele moment, een goede situatie zou zijn om een foto van mezelf te maken.

Dat deed ik dan ook, met de iPhone app Hipstamatic. Tijdens de halfjaarlijkse beoordeling vond de commissie dit een van de sterkste foto’s van al mijn opdrachten samen. Waarschijnlijk omdat er emotie, gevoel in zat, ‘ondanks’ dat ik niet helemaal in beeld ben…misschien juíst daarom, in combinatie met de onscherpte

like

Zorg er met 1 klik voor dat je geen nieuwe ontwikkelingen mist